Шарбатҳои меваю сабзавот иборат аз моддаҳои фаъоли биологӣ буда, ба ҷисми инсон барои аз худ кардани сафедаю чарбу ва карбогидратҳо кумак мерасонанд. Ғайр аз ин, хосиятҳои баланди парҳезӣ дошта, бо мақсади пешгирии бемориҳо истифода мешаванд.
Албатта, тавассути шарбатҳо бо бемориҳо мубориза бурдан мушкил аст, вале ҳолати организмро хуб нигоҳ доштан метавон.
Шарбатҳо кони витамину моддаҳои минералӣ буда, барои ашхоси гирифтори камхунӣ, авитаминоз, фишорбаландӣ ва ғайра муфиданд.
Бемороне низ ҳастанд, ки истеъмоли шарбати тару тозаи меваю сабзавот барояшон зарарнок аст. Масалан, ҳангоми захми меъда, гастрит ва панкреатит истеъмоли шарбатҳои туршмазза (лиму, афлесун, себ, қот) зарар мерасонад. Дар шарбати меваҳои мазкур пайвастагиҳои органикие ҳастанд, ки туршии шираи меъдаро зиёд карда, боиси зардаҷўш ва авҷгирии бемориҳои кўҳна мешаванд.
Шарбати ангур ба ашхоси фарбеҳ ва гирифтори диабети қанд зарар мерасонад, зеро дар он миқдори глюкоза зиёд аст.
Барои манфиати бештар гирифтан аз шарбатҳо шарт нест, ки якбора як истакон ё як коса нўшида шавад. Ним истакон шарбат низ манфиат медиҳад. Якбора нўшидани шарбати зиёд ба ҷисм зарар расонида метавонад. Беҳтарин меъёр нўшидани якчанд қошуқ шарбат ва нимпиёлагӣ рўзе се бор истеъмол кардани он аст.
Пеш аз истеъмоли шарбат аз хосияти он огоҳ шудан ба манфиат хоҳад буд.
С. САЙФИДДИН
