Бо баробари дарозтар шудани рўзҳо ва гармтар шудани ҳаво хоболудии рўзона авҷ мегирад. Барои рафъи хоболудӣ истифодаи дуруст аз зиравориҳо кумак мерасонад.
Занҷабил (имбирь) — кони витаминњои А,С,Е, гурўҳи В, магний, калий, фосфор, кремний, оҳан, натрий, калтсий, руҳ ва бета-каротин мебошад. Занҷабил на танҳо барои рафъи сармозадагӣ, шамолкашӣ ва зуком муфид аст, балки бемориҳои меъдаю рўдаро низ таскин бахшида, барои касоне, ки дар мошин ва ҳавопаймо дилбеҳузур мешаванд, фоида мерасонад. Инчунин, барои занони ҳомилае, ки зуд- зуд дилбеҳузур мешаванд, муфид аст. Ба сабаби аз витамину минералҳо бой буданаш занҷабил масуниятро мустаҳкам намуда, хоболудиро рафъ мекунад.
Дорчин (корица) — ро зиравории «хуштабъӣ» меноманд. Дар таркиби он ғози набототӣ, калтсий, оњан, магний ва флавоноидҳо зиёданд. Дорчин антиоксиданти беҳтарин буда, гардиши хунро қувват ва асабониятро таскин мебахшад, ҷисмро гарм, хотираро хуб, афсурдаҳолиро рафъ ва сатҳи қандро дар хун танзим менамояд.
Қаранфул (гвоздика) — аз кислотаи аскорбин, токафорел (витамини Е), бета-каротин, витаминҳои гурўҳи В ва ғайра бой аст. Қаранфулро дар шўрбо ва компот (хушоб) илова мекунанд. Нўшидани чойи қаранфул низ гуворо буда, хоболудиро рафъ менамояд.
Заъфарон (шафран) — хосиятҳои пурқуввати шифобахшӣ дошта, дар муолиҷаи бемориҳои дилу рагҳо, илтиҳоби вораҳо кумак мерасонад. Нўшидани як пиёла чойи заъфарон хастагиро рафъ намуда, табъи касро хуш мекунад.
Фароҳамсоз С. АМИНИЁН
