Яке аз номдортарин дерматовенерологҳои Осиёи Миёна, доктори илмҳои тиб, профессор Мавҷуда Сироҷиддиновна Исоева 19 июни соли 1942 дар оилаи Қаҳрамони Меҳнати Сотсиалистӣ, шахсияти маъруфи Тоҷикистон Сироҷиддин Исоева ба дунё омадааст.
Мавҷуда Исоева роҳи зиндагии худро бо иродаи қавӣ, меҳнати пайваста ва такя ба неруи худ интихоб намуд. Ӯ мисли падари хеш ба қуллаҳои баланди маънавӣ ва илмӣ расид ва дар рушди илми тиб саҳми арзанда гузошт. Барои кашфиётҳои илмӣ ва фаъолияти пурсамари худ ба ҷоизаи байналмилалии «ЭКО» сарфароз гардид.
Профессор Исоева муаллифи зиёда аз 300 асари илмӣ оид ба масъалаҳои гуногуни дерматовенерология буда, ҳамчунин бобҳои алоҳидаи китобҳои дарсӣ барои донишҷӯёни муассисаҳои тиббӣ, ду монография ба забони тоҷикӣ, зиёда аз 20 дастури методӣ, ду патент барои ихтироот ва шаш пешниҳоди навовариро таълиф намудааст.
Хизматҳои шоёни ӯ бо мукофотҳои давлатӣ ва соҳавӣ қадр гардидаанд. Ӯ дорандаи ордени «Шараф» (2002), унвони фахрии «Корманди шоистаи Тоҷикистон» (2009) ва нишони «Аълочии нигаҳдории тандурустии СССР» (1989) буд.
Соли 2022, дар синни 80-солагӣ, ин олими варзида аз олам даргузашт, аммо номи ӯ дар хотираи ҳамкасбон, шогирдон ва ҳазорон нафар бемороне, ки аз донишу маҳорати ӯ баҳра бурдаанд, ҷовидона боқӣ мондааст.
Яке аз хислатҳои барҷастаи профессор Исоева аз овони ҷавонӣ такя ба неруи худ буд. Пас аз хатми мактаб ӯ ба падараш чунин гуфтааст:
– Медонам, дадаҷон, ки агар шумо дахолат кунед, масъалаи дохилшавии ман ба донишгоҳи тиббӣ ба осонӣ ҳал мешавад. Аммо мехоҳам аввал худамро бисанҷам: оё бо дониш ва талоши худ ба ин мақсад мерасам ё не?
Ин суханон падарро ба андеша бурданд. Баъди лаҳзае ӯ ҷавоб дод:
– Ту ба ман монандӣ, духтарам. Ман ҳам тамоми умр ба ақлу дониш ва меҳнати худ такя кардаам.
Мавҷуда Исоева воқеан ҳам бо донишу қобилияти шахсии худ ба Донишгоҳи давлатии тиббии Тоҷикистон ба номи Абуалӣ ибни Сино дохил шуд ва дар давраи донишҷӯӣ аз беҳтарин донишҷӯён ба шумор мерафт.
Аммо ӯ танҳо бо таҳсил қонеъ намешуд. Дар солҳои донишҷӯӣ ба маҳфили кӯҳнавардон шомил гардид. Он рӯзҳо дар донишгоҳ гурӯҳи махсуси алпинистони ҷавон таъсис ёфта буд. Дар байни иштирокчиён асосан намояндагони миллатҳои дигар ҳузур доштанд ва Мавҷуда аз нахустин духтарони тоҷик буд, ки ба ин варзиши пурмашаққат рӯ овард.
Кӯҳнавардӣ барои ӯ танҳо як машғулияти варзишӣ набуд. Он мактаби ирода, ҷасорат ва худшиносӣ ба ҳисоб мерафт. Дар баландии ҳазорҳо метр аз сатҳи баҳр инсон пеш аз ҳама ба неруи худ такя мекунад. Ҳар қадам ҳушёрӣ, сабр ва масъулият мехоҳад.
Маҳз дар ҳамин сафарҳо Мавҷуда Исоева ба аҳамияти ҳифзи саломатии пӯст дар шароити вазнини кӯҳистон таваҷҷуҳ намуд. Ӯ медид, ки пӯсти кӯҳнавардон аз таъсири сангҳо, шамолҳои сахт, сармо ва нурҳои шадиди офтоб осеб мебинад. Дар қуллаҳои беш аз панҷу шаш ҳазор метр баландӣ, ки пиряхҳои ҳазорсола онҳоро фаро гирифтаанд, ҳифзи саломатии пӯст аҳамияти махсус дорад.
Шояд ҳамин мушоҳидаҳо буданд, ки баъдан ӯро ба омӯзиши амиқи бемориҳои пӯст ва интихоби роҳи касбии дерматовенерологӣ раҳнамун сохтанд. Солҳо баъд ӯ ба яке аз бузургтарин мутахассисони ин соҳа дар Тоҷикистон ва Осиёи Миёна табдил ёфт.
Зиндагии профессор Мавҷуда Исоева намунаи равшани он аст, ки иродаи қавӣ, меҳнати софдилона ва такя ба қобилиятҳои шахсӣ инсонро ба қуллаҳои баланди илм ва хизмат ба ҷомеа мерасонанд. Номи ӯ ҳамчун табиби ҳозиқ, олими барҷаста ва инсони нексиришт дар таърихи тибби тоҷик бо ҳарфҳои заррин сабт шудааст.
