Тобистон бо гармии шадидаш на танҳо ҳисси нороҳатӣ меорад, балки барои фаъолияти дилу рагҳои хунгард низ озмоиши ҷиддӣ мебошад. Хусусан, шахсоне, ки аз фишорбаландӣ ё фишорпастӣ, норасоии дил, аритмия ё бемориҳои музмини дил азият мекашанд ва инчунин нафароне, ки сактаи дилро паси сар кардаанд, бояд дар рӯзҳои гарм эҳтиёткор бошанд.
Ҳангоми баланд шудани ҳарорати ҳаво организм бештар арақ мекунад. Дар натиҷа миқдори зиёди моеъ ва намакҳои минералӣ аз бадан хориҷ шуда, хун ғафстар мегардад ва фишори артериявӣ метавонад паст шавад. Ин ҳолат хавфи сактаи дил, сактаи мағзи сар ва дигар мушкилоти дилу рагҳоро зиёд мекунад.
Мутахассисон таъкид мекунанд, ки паст шудани фишори хун дар ҳавои гарм барои бисёр одамон як ҳолати табиӣ аст. Аммо агар баръакс, фишор ногаҳон баланд шуда, бо ҳисси тарсу изтироби шадид ҳамроҳӣ кунад, сабаб метавонад на танҳо гармӣ, балки фишори равонӣ низбошад. Дар чунин ҳолатҳо худмуолиҷа натиҷаи дилхоҳ намедиҳад ва беҳтар аст бо духтур машварат карда шавад.
Баъзе нишонаҳо вуҷуд доранд, ки ҳангоми пайдо шудани онҳо бояд фавран ба муассисаи тиббӣ муроҷиат кард. Аз ҷумла, нафастангии шадид, ҳатто дар ҳолати оромӣ, эҳсоси норасоии ҳаво, дард, фишор ё сӯзиш дар қафаси сина, беҳушшавӣ, чарх задани сар ва сустии сахт метавонанд аз мушкилоти ҷиддии дил шаҳодат диҳанд.
Барои кам кардани таъсири манфии гармӣ ба дил риояи чанд қоидаи оддӣ хеле муҳим аст. Дар соатҳои аз ҳама гарм (одатан аз соати 11:00 то 16:00) аз зери нури мустақими офтоб дурӣ ҷӯед. Кӯшиш кунед бештар дар ҷойҳои салқин, сояафкан ё ҳуҷраҳои дорои ҳавокашӣ қароргиред. Дар давоми рӯз ба миқдори кофӣ об нӯшед, то талафоти моеъи организм ҷуброн гардад.
Аз истеъмоли нӯшокиҳои спиртӣ худдорӣ намоед, зеро онҳо метавонанд хавфи беобшавии организмро зиёд кунанд. Шахсоне, ки аз бемориҳои музмин ранҷ мебаранд, бояд доруҳои таъйинкардаи духтурро мунтазам истеъмол намоянд. Агар дар натиҷаи гармӣ фишори хун тағйир ёбад ва зарурати иваз кардани вояи доруҳо ба миён ояд, ин корро танҳо баъд аз машварати духтур анҷом диҳед.
Дар хотир бояд дошт, ки нигоҳубини саломатӣ дар рӯзҳои гарм аз амалҳои оддӣ оғоз меёбад. Риояи тавсияҳои мутахассисон, нӯшидани оби кофӣ, дурӣ аз гармии аз ҳад зиёд ва таваҷҷуҳ ба нишонаҳои огоҳкунанда метавонад аз пайдоиши мушкилоти дилу рагҳо пешгирӣ намуда, барои ҳифзи саломатӣ мусоидат намояд.
Фароҳамсоз С.Аминиён
