Агар аломатҳои зеринро дар худ ҳис намудед, ҳатман ба қабули духтур шитобед
1. Мондашавӣ. Навакак аз хоб хеста бошед ҳам, худатонро ба мисли тамоми шаб мижа таҳ нанамуда тасаввур месозед? Ба ҷои кор расида рафта, фақат дар бораи истироҳат фикр менамоед? Ба хона базўр омада мехобед? Бо гузаштани рўзҳо мондашавиатон зиёд шудан мегирад?
Ин дарак аз заъф, яъне норасоии кори дил аст. Мондашавӣ аз сабаби дар дил суст шудани гардиши хун ба вуҷуд меояд.
2. Беқувватӣ. Қабл аз хурӯҷи беморӣ ҳатто дошта истодани як варақ (қоғаз) ҳам ба одам вазнини мекунад. Ин аз соат ё дақиқаҳои наздик рух додани инфаркти миокард огоҳ месозад.
3. Нафастангӣ. Агар ба ошёнаи 3-юм баромадан, ба мисли нафастангии яксоатаи баъди марафони давиданро ба вуҷуд орад, ё вақти ба ҷо овардани машқҳои хурди ҷисмонӣ нафас танг шавад, ба духтури дил муроҷиат намоед. Бад шудани гардиши хун ба шуш расида, рафтани хунро душвор намуда, нафастангиро ба вуҷуд меорад.
4. Арақи хунук. Дар ҷои нишастаатон мисли он ки баъди машқи тўлонӣ аз толори варзишӣ баромадаед, тамоми баданатонро арақи мисли ях сард фаро мегирад. Ин аломати огоҳсозии пеш аз оғози ёфтани хурӯҷи бемории дил аст.
5. Тез шудани задани дил. Агар ин ҳолат баъзан рух диҳад, хавферо ба вуҷуд намеорад. Зуд-зуд ба мушоҳида расидани задани дил бо тангии нафас, чарх задани сар ва беҳолӣ ба мушоҳида расад, шумо дучори бемории таппиши номунтазами дил (аритмия) шудаед. Бемории таппиши номунтазами дил сабабгори сактаи дил (инфаркт) аст.
6. Дарди қисми қафаси сина. Ин дард ногоҳ пайдо шуда, боз ҳамин хел нест мешавад. Аз ин сабаб бисёриҳо ба ин аҳамият намедиҳанд. Чунин дард аломати хеле васеъ паҳншудаи аз хурӯҷи дил огоҳсоз аст.
7. Варамидан. Варамидани пойҳо, инчунин, пайдо шудани вазни зиёдатӣ на ҳамеша аломати фарбеҳ шудан аст. Дил ҳам метавонад ба воситаи ҳамин сигналҳо шуморо огоҳ намояд. Дар ҳолати пайдо гардидани варамҳо нест шудани иштиҳо ҳам ба мушоҳида мерасад. Ин сабаби ҷамъ шудани моеи зиёдатӣ дар организм аст. Моеи зиёдатии организм нишонаи заъфи дил мебошад.
Таҳияи
С. НАҶМИДДИНЗОДА
