Шаҳло Қосимова миёни фармасевтҳои пойтахт аз чеҳраҳои шинохта буда, зиёда аз 15 сол инҷониб дорухонаи №55-ро дар назди Беморхонаи шаҳрии №1, мустақар дар маҳаллаи маъруф бо номи «Якум Советский» сарварӣ мекунад. Апаи Шаҳлоро дар ҷойи кор ҳангоми тибқи дорухат ба мизоҷе дору додан вохўрдам. Ў дорувориро ба халтаи селофанӣ андохта, ба ҷавонзан дароз намуд. Ҳангоми сўҳбат бо вай маълум гашт, ки фарзандаш ҷарроҳӣ шуда, дар беморхона бистарист ва ин дорувориро барои коҳиши шиддати дард фармудаанд. Бароям хушоянд буд мушоҳидаи он ки апаи Шаҳло барои шифои оҷили бемор даст ба дуо бардошт ва модар аз ин меҳрубонию хайрхоҳӣ гӯё неру гирифт, ки “раҳмат, апаҷон” гуфта, шитобон аз дорухона бадар рафт…
Чанд муддати дар дорухона будан дар аввал барои ба кораш халал нарасондан дар гушае нишастам, то бемалол ҳоҷати мизоҷонаш барорад. Дарёфтам, ки муомилаи хушу хайрхоҳонааш тасодуфӣ ё интихобӣ нест. Ў кўшиш мекард, ки ба њар корафтода доруи зарурияшро дастрас намояду ҳамчунин тарзи истифодабарияшро фаҳмонад. Мутаассифона, на дар ҳама дорухонаҳо чунин муносибатро дидан мумкин аст: аксар вақт бе ягон сухан доруро дода, пулро мегиранду ба шумо ҷавоб.
Апаи Шаҳло ба суоли ман зуд ҷавоб надоданд. Танҳо ба таври маънодорона табассум карданду фаҳмониданд, ки барои доруҳое, ки ў ба мизоҷон тавсия мекунад, миёни одамони сарватманду камбизоате, ки барои табобати шахси наздикашон меоянд, фарқе нест. Барои ў вазифаи аввалиндараҷаи дорухона – кумак намудан ба шахси табобатгиранда аст.
«Барои мардуми мо, ки миёнашон сарватманд зиёд нест, масъалаи нархи дору низ муҳим аст. Аз ин ру, мо бояд адлу инсофро фаромуш накунем. Шояд на ҳама огаҳ бошанд, ки аксари доруворӣ бо нархи гарон харидорӣ мешавад. Бо вуҷуди ин кўшиш менамоям, ки ба нарх ҳамагӣ 5-10 дарсад зам кунам. Ин ҳам ба нархи аслии ҳар кадоми он (қимат ё арзон буданаш) вобаста аст», мефаҳмонад қаҳрамони мо.
Зимни суҳбат маълум гашт, ки дорухонааш бо ширкатҳои хориҷӣ, аз қабили Veqapharm ва EXIR ҳамкорӣ дорад. Аз шарикони ватанӣ бошад, чанд сол боз бо ширкатҳои Вежа Фарма (Вежа Фармасевтикалс) ва «ТБШ» (Тиб барои шумо) ҳамкорӣ мекунад. Онҳо барояш дорувории камёфтро саривақт дастрас месозанд.
Шаҳло Қосимова зодаи шаҳри Ҳисор буда, қиблагоҳаш Абдухолиқ Қосимов дар водии Ҳисор шахси машҳур аст. Чунки дар даврони шўравӣ дорухонаи ветеринариро сарварӣ ва чорвои хоҷагиҳои давлативу инфиродиро табобат мекард. Баъди Истиқлолияти кишвар дорухонаи хусусӣ кушод ва синнаш аз 80 гузашта бошад ҳам, ба касби хеш содиқ монда.
«Мо ҳама аҳли оила кормандони соҳаи тиб шастем, — нақл мекунанд апаи Шаҳло. — Падарам дорусози касбӣ, модарам ҳамшираи шафқат. Бародарону хоҳарону ҷиянзоям, духтарам ҳам Донишгоҳи тиббии Тоҷикистонро бо ихтисосҳои гуногун хатм намудаанд. Ҳоло писарам низ аз паи касби бобояш рафта, маълумоти дуюмро дар Донишгоҳи аграрии Тоҷикистон дар факултаи байторӣ мегирад. Касби фармасевтӣ бароям аз хурдӣ писанд буд. Ҳанўз аз давраи мактабхонӣ рўзамон дар дорухонаи падар байни колбаҳову хокаҳои дору мегузашт. Воқеан, падарам ҳамчун мутахассиси соҳибтаҷриба солҳои 80-уми асри гузашта аз ҷониби Ҳукумати Шўравӣ ба Афғонистон фиристода шуданд ва мо аҳли оила, чанд сол дар Кобул зиндагонӣ кардаем».
Дорухонаи хусусияшонро Шаҳло Қосимова соли 2009 рў ба рўи беморхонаи шаҳрии №1 таъсис додаанд. Дар ин маҳалла дорухонаҳо зиёданд, аммо дорухонаи №55 барои кормандони беморхона ва мизоҷони чандинсола азиз аст, чунки апаи Шаҳло барояшон «одами худӣ» буда, дар зарурат дору ва воситаҳои дигари табобатро ҳатто насия медиҳанд. Дорусози варзида ба сифати доруҳо аҳамияти махсус медиҳад. Барои нигоҳдории онҳо яхдонҳои махсус гузошта шуда, ба воситаи кондитсионер ҳарорати зарурӣ таъмин карда мешавад.
— Ҳар сари чанд вақт худам санҷиш мегузаронам, то ки доруи муҳлаташ гузашта дар савдо набошад. Доруҳои вақти истифодаашон анҷомёб (муҳлат 3-4 моҳ монда) ба беморхона ройгон тақсим карда мешаванд. Ғайр аз ин, дар идҳои Рамазону Қурбон ва дигар идҳои расмӣ ба беморхона як миқдор доруро ройгон медиҳам, — мефазояд мусоҳибам.
— Агар мизоҷеро пулаш нарасад ё доруи зарурӣ дар шумо набошад, чӣ кор мекунед? — кунҷковона мепурсам.
— Дар кори чандинсолааам кам андар кам мизоҷон аз наздам ноумед рафтаанд. Доимо кўшиш мекунам, ки ҳарчӣ дар дорухат ҳаст, ба ниёзманд дастрас намоям. Агар дар ман он намуди доруворӣ набошад, аз дўкони ҳамсоя меорам. Баъзан мешавад, ки пули дорухар намерасад. Дар ин ҳолат амсилаи доруи фармударо пешниҳод мекунам, ки нархаш арзонтар аст. Ҳолатҳое ҳам мешаванд, ки ба гапи одами тамоман ношинос бовар карда, доруро насия медиҳам. Ба хотири он ки шояд бемораш дар ҳақиқат вазнин бошаду ҳамин дору аҳволашро беҳтар кунад ё ҳатто аз марг наҷот диҳад.
Апаи Шаҳло аз нигоҳам саволро хонданд магар, ки бо табассум гуфтанд:
— Ҳа, баъзан дигар насиягирифтаро намебинӣ.
Ҳар кию ҳимматаш, гуфтаанд. Бароям муҳим фоида кардани ҳамон дору аст. Баъд ин ки маҳаки муносибати байни одамон набояд пул бошад.
Пас аз ин суханҳо бо соҳибкори софдилу баҳиммат Шаҳло Қосимова бо хотири болида хайрухуш кардам.
Мадинаи ДАВЛАТ, “Даво”
