Дар ҷаҳони муосир, ки технологияи рақамӣ ва воситаҳои нақлиётӣ зиндагии инсонро осонтар гардонидаанд, фаъолияти ҷисмонӣ тадриҷан коҳиш ёфта истодааст. Аммо, дар миёни ин ҳама, пиёдагардӣ ҳамчун як роҳи дастрас, арзон ва муассири нигоҳдории саломатӣ мавқеи худро гум накардааст. Коршиносони соҳаи тандурустӣ бар он назаранд, ки роҳравӣ метавонад яке аз одатҳои муҳимтарини тарзи ҳаёти солим бошад.
Тибқи маълумоти Ташкилоти умумиҷаҳонии тандурустӣ, фаъолияти мунтазами ҷисмонӣ, аз ҷумла пиёдагардӣ, хатари бемориҳои дилу рагҳоро коҳиш медиҳад. Ҳангоми роҳ гаштан гардиши хун беҳтар шуда, фишори хун ба эътидол меояд. Инчунин, пиёдагардӣ ба пешгирии фарбеҳӣ мусоидат намуда, мубодилаи моддаҳоро фаъол мекунад.
Пиёдагардӣ танҳо ба ҷисм не, балки ба рӯҳия низ таъсири мусбат мерасонад. Тадқиқотҳо нишон медиҳанд, ки роҳравии ҳаррӯза сатҳи стресс ва изтиробро коҳиш медиҳад. Ҳангоми сайру гашт дар муҳити табиӣ, инсон эҳсоси оромӣ ва қаноатмандиро бештар эҳсос мекунад. Ин ҳолат махсусан барои онҳое, ки дар муҳити кории пуршиддат фаъолият доранд, аҳамияти калон дорад.
Яке аз бартариҳои асосии пиёдагардӣ дар он аст, ки барои машғул шудан ба он таҷҳизоти махсус ё хароҷоти зиёд лозим нест. Ҳар шахс метавонад дар ҳар куҷое, ки мехоҳад — дар кӯча, боғ ё ҳатто дар роҳи кор ба роҳравӣ машғул шавад. Ин хусусият пиёдагардиро барои ҳамаи қишрҳои ҷомеа дастрас мегардонад.
Илова бар манфиатҳои шахсӣ, пиёдагардӣ ба ҳифзи муҳити зист низ мусоидат мекунад. Кам кардани истифодаи воситаҳои нақлиётӣ боиси коҳиши партовҳои газҳои зараровар мегардад. Дар шароити тағйирёбии иқлим, чунин одатҳои хурд метавонанд таъсири мусбат ва дарозмуддат дошта бошанд.
Мутахассисон тавсия медиҳанд, ки ҳар шахс дар як рӯз на камтар аз 30 дақиқа пиёдагарди кунад. Барои он ки ин одат ба як қисми зиндагӣ табдил ёбад, беҳтар аст: масофаҳои кӯтоҳро бе нақлиёт тай намудан; ба ҷойи лифт аз зинапоя истифода бурдан; сайру гаштро ба реҷаи ҳаррӯза ворид кардан.
Пиёдагардӣ як роҳи оддӣ, вале муассир барои беҳтар намудани саломатии ҷисмонӣ ва равонӣ мебошад. Дар шароити имрӯза, ки бисёриҳо аз камҳаракатӣ ранҷ мебаранд, ташаккули чунин одат метавонад ба беҳбуди сифати зиндагӣ мусоидат намояд. Аз ин рӯ, ҳар як қадаме, ки мо мегузорем, метавонад сармоягузорӣ ба саломатии худ ва ояндаи солим бошад.
