Одоби муоширати волидон ва фарзандон

Одоби волидайн бар фарзанд

1. Падар таваллудшавии фарзандашро дўст медорад. «Кўдак барои дунё хурсандист ва барои охират нур аст» (ҳадис).
2. Агар духтар ба дунё ояд, волидайн бояд бисёртар хурсанд шаванд, зеро фарзанди хайртар духтар аст. Расули Акрам (с.а.с) мефармояд: «Баракати зан аз таваллуд кардани духтар аст, зеро ман аз Аллоҳ Таъоло (ҷ.ҷ.) фарзанди беѓаму безаҳмат талаб кардам, Аллоҳ Таъоло (ҷ.ҷ.) ба ман духтар эҳсон кард».
3. Писарро аз ҳафтрўзагӣ то даҳ солагӣ суннат кардан.
4. Ҳам писару ҳам духтарро дар шашсолагӣ хондани Қуръон, фарзу суннат ва одоби динро омўзондан.
5. Ба писар хондану навиштан, аспсаворӣ, шиноварӣ ва касбе бояд омўзонд, зеро касб сабаби монеаи фақиршавӣ мегардад. Агар ҳаваси илм дошта бошад, ўро дар роҳи илм роҳнамоӣ бояд кард.
6. Духтарро навиштан, корҳои хона, дўхтан ва умуман чун зани хона тарбия кардан ва то ҳадди имкон соҳиби илми олӣ кардан.
7. Дар туҳфа кардан ба писару духтар баробар назар кардан.
8. Барои бозӣ кардан бо фарзандон вақт ҷудо кардан.
9. Меваро аввал ба духтар бояд дод, зеро қалби духтарон ҳассос аст.
10. Фарзандҳоро бо шафқат бўса кардан ва бо меҳр ба оѓўш гирифтан.
11. Бо фарзандҳо бораҳм ва бо қалби нарм рафтор кардан.
12. Ба фарзандон дуои хайр додан ва ҳеҷ вақт дуои бад накардан, зеро дуои бад сабаби фақир гаштан мегардад.
13. Дар даҳсолагӣ ҷудо кардани ҷои хоби писару духтар.
14. Агар фарзандҳо хоҳанд, дар 18 солагӣ хонадор кардан.
15. Ба корҳое, ки қувваи фарзандон намерасад, амр накардан, зеро дар оянда сабаби итоат накардани волидайн мегардад.
16. Фарзандҳоро бо хўроку либос таъмин кардан.
17. Ба фарзандони дигарон рафтори бад накардан, зеро чунин аҳвол бар фарзанди худат ҳам меояд.

Одоби фарзанд бар волидайн

1. Гўш кардани суханони падар модар ва иҷро кардани он.
2. Бе иҷозати волидайн нанишастан.
3. Дар вақти аз ҷо хестани волидайн аз ҷо бархестан.
4. Овозро аз овози волидайн баланд накардан.
5. Бо исмҳояшон фарёд накардан.
6. Дар вақти фарёд карданашон «лаббай» гуфтан.
7. Хизмати волидайнро ба ҷо овардан.
8. Ризогии онҳоро ба даст овардан.
9. Ҳимоя ва ҳурмат кардани волидайн.
10. Ба онҳо бо нигоҳи қаҳр назар накардан.
11. Миннат накардан.
12. Бе иҷозати волидайн аз хона ҷудо нашудан.
13. Ба тарафи волидайн ва ё вақти хизмат ба волидайн «Оҳ» накашидан.
14. Дуои хайри волидайнро гирифтан.
15. Ноҳақ ҳам бошанд, сабр кардан.