«Падарам омӯзгор буд, аммо бо растаниҳои шифобахши Ватан мардумро низ табобат мекард. Шояд бинобар эҳтироми бузург ба нобиғаи илми тиб Абуалӣ ибни Сино доштанаш маро Сино ном кардааст, — мегӯяд дорусоз Сино Сафоӣ.
Сино зодаи яке аз деҳаҳои зебоманзари ноҳияи Айнӣ буда, хатмкардаи Коллеҷи тиббии шаҳри Хуҷанд ба номи Ю.Б. Исҳоқӣ мебошад. Беш аз 10 сол инҷониб бо ихтисоси дорусоз дар хидмати халқ буда, ба дарди мардум то андозае даво мебахшад.
-Шояд исмам буд, ки маро ба ин касб пайваст ва ё шифокории падарам ба беморон буд, ки аз хурдӣ ба ин касб завқ пайдо намудам. Беҳуда дар урфият намегӯянд, ки «мероси падар хоҳӣ, илми падар омӯз» ва ҳамин тавр худро дар ин соҳа дарёфтам, — бо табассум изҳор намуд Сино.
Сино Сафоӣ дар оилаи омӯзгор ба дунё омада, баъди хатми коллеҷи тиббӣ фаъолияти худро дар дорухонаи ширкати «Дар-дар» – и шаҳри Хуҷанд оғоз намуда, донишу малакаашро сайқал медиҳад. Бо тақозои рӯзгор чанд муддат ба Русия ҳиҷрат намуда, он ҷо низ дар дорухона фаъолият мекунад. Баъди чанд соли фаъолият бо пешниҳоди соҳибкори муваффақ Амирхон Ҳабибуллоев дар маркази шаҳри Хуҷанд, дар ҳудуди бозори Панҷшанбе дорухонаеро бо номи «Бадри мунир » боз намуданд.
-Орзу доштам, ки дорухонае кушояму ба ҳар корафтода, ки наздам меояд, хидмат намоям. Хушбахтона, ҳоло чунин аст, ман ба орзуи хеш расидам. Ҳамеша кӯшиш мекунам, ки корафтодагон аз дорухонаи ман қонеъ раванд. Мабодо ягон дору набошад, аз ҳамкасбони гирду атроф ёфта медиҳам. Ҳамчунин ҳаракат менамоям, ки ба ниёзмандон бо нархи дастрас дору пешкаш созам, — афзуд Сино.
Бино ба маълумоти ҳамсӯҳбатамон дар дорухонаи » Бадри мунир » айни замон зиёда аз 2000 номгӯй дорувориҳои истеҳсоли Русия, Олмону Ҳиндустон, Покистону Эрон ва дигарон ба фурӯш гузошта шудааст. Ба ғайр аз ин, боз дар ин дорухона маҳсулоти гуногуни тиббӣ, гигиенӣ, солимгардонӣ, тавоноӣ, лавозимоти кӯдакона ва ғайра пешкаши мизоҷон гардидааст.
-Дар дорухонаи мо барои нигаҳдории доруҳо шароити зарурӣ фароҳам шуда, муҳлати истифодаи онҳо зери назорати доимӣ қарор дорад. Пеш аз охирин мӯҳлати истифода, ҳамоно тибқи санад доруворӣ ба мақомоти дахлдор – Сарраёсати Хадамоти назорати давлатии тандурустӣ ва ҳифзи иҷтимоии аҳолӣ супорида мешавад. Ҳамзамон, он ширкатҳои бонуфузи фармасевтӣ, ки ман бо онҳо ҳамкории зич дорам, ҳатман маҳсулоти дорувории аз мӯҳлат гузаштаро бозпас мегиранд, — изҳор медорад Сино Сафоӣ.
Сино ба замми дорусоз будан боз ба шеъру шоирӣ низ майли беандоза дорад. Аз кӯдакӣ, ки бо садои таронаҳои мардумии водии Зарафшон нафас кашидаву аз чашмаоби мусаффои кӯҳистон чун аз абёти ҷонбахши шоирони классик ва муосири адабиёт нӯши ҷон намудааст, рози дилаш, орзуву армон ва шодии вуҷудашро дар қолаби назм рӯйи саҳфа меоварад. Ӯ ҳамин гуна арзи муҳаббат ба модару падар, Ватан, ба зодгоҳ, ба ёру дӯстон, пайвандону фарзандон, ба дилбаре, ки дӯсташ медорад, баён менамояд. Ва ин ҳама дар дӯкони доруфурӯшие, ки ҳар субҳгоҳон ӯро ба сӯяш мехонад, сурат мегирад.
— Абӯалӣ Ибни Сино дар яке аз асарҳояш гуфтааст: » Ман беморро аввал бо сухан ва шеър, баъдан бо гиёҳу алаф ва ҳангоми хеле зарур будан бо теғ табобат мекунам.» Воқеан, суханони ҳикматомези ибни Сино касро ба ваҷд меоварад. Бешак, табиб бояд дили гарм, забони нарм ва лутфу марҳамати хоса дошта бошад. Беҳуда нест, ки мегӯянд: » Гар сухан ҷон набувад, мурда чаро хомӯш аст…». Дар ин росто Пешвои муаззами миллат Эмомалӣ Раҳмон низ борҳо қайд намудаанд, ки ҳолпурсӣ беҳ аз сӯзанзанист «. Хушбахтона навиштаҳои шогирдонаи ман дар рӯзномаву маҷаллаҳои мухталиф ба табъ расидаву ба наздики китобам бо номи «Нӯшдору» пешкаши ҳаводорон гардид, — илова намуд Сино.
Сино аз касби худ розист. Агар давоҷӯе аз дасти ӯ доруи шифобахш бигирад, худро хушбахт медонад. Шод аст, ки волидон ба ӯ бо умед Сино ном гузоштаанд. Ин номи бузург ба ӯ ҳамеша раҳнамост. Имрӯз ӯ таҳсили худро дар факултаи «Биология ва кимиё»-и Донишгоҳи давлатии Хуҷанд ба номи академик Б. Ғафуров идома дода истодааст. Ҳадафу мақсади ӯ дар оянда боз намудани як силсила дорухонаҳо буда, баҳри солимии миллат хидмат кардан аст. Ҳамчунин, пеш ва беш аз ҳама, ба номи худ ва умеду боварии волидон сазовор гардидан бошад:
Ман ба фарҳанги бузурги Тоҷикон,
Боз бахшоям ҷилои тозае!
Номи ман Синост, бо ин номи нек,
Боз орам ишқи беандозае!
Мадина ПОЧОЕВА, шаҳри Хуҷанд
