Дар оғози суҳбатамон Ҳусноро Тағоева бо табассум гуфт, ки ҳангоми хатми мактаб ва интихоби роҳи ояндааш даъвои мероси падару модар накард, яъне хостори касбу кори онҳо нашуд. Дар ноҳияи Муъминобод модараш аз омўзгорони шинохтаи фанни забон ва адабиёти тоҷик буду падараш бошад, дар мақомоти қудратӣ ифои вазифа менамуд. Лекин онҳо намедонистанд, ки зуд-зуд ҷои кори холааш рафтани Ҳусноро бесабаб нест.
Баъди хатми мактаби миёнаи умумии №2 ба модарам рози дил кардам, ки монанди холаи Хосиятам табиби таҳлилгар шудан мехоҳам. Аз ин ниятам шод гашта, бо меҳр оғўшам намуду “дуои падаратро ҳам гир, духтарам” гуфт. Дилам пур буд, ки Қиблагоҳ дастгирам мешаванд. Ҳамин тавр ҳам шуд…
Ҳусноро соли 2016 ба факултаи тиббӣ -ташхисии Донишгоҳи миллии Тоҷикистон шомил шуда, соли 2022 онро бомуваффақият ба итмом расонд. Фаъолияташро пас аз интернатура дар озмоишгоҳи номдортарин муассисаи тиббии кишвар — Маҷмааи тандурустии «Истиқлол» оғоз намуд. Дониши амиқи тахассусӣ, омӯзиши пайвастаи навгониҳои илмию техникию кимиёии озмоишгоҳӣ, ҳамчунин муносибату муомилаи хуш бо ҳамкасбону беморон калиди комёбӣ ва некномияш гаштаанд.
Ба ҳамсуҳбатам мегӯям, ки бо таҷҳизоти муосири имрӯза гузарондани таҷзияю таҳлили, масалан хун кори саҳл шудааст. Чӣ душворӣ боқӣ монда дар кори табиби таҳлилгар?
— Албатта, таҷҳизоти замонавӣ кори моро хеле осон кардааст. Махсусан, дақиқии таҷзияҳо хеле боло рафт. Лекин кори аслии мо шарҳу хулоса ва тавсияи дуруст манзур кардан аст. Зеро маҳз тавассути хулосаи дурусти таҳлилҳо ба чӣ гуна табобат ниёз доштани бемор муқаррар мегардад. Маҳз дар ҳамин асос табиби таҳлилгар ба кадом пизишк муроҷиат намуданро низ тавсия медиҳад, — мегӯяд Ҳусноро.
Масалан, вақте таҳлили таҷзияи бемор нишонаҳои саратон, ВНМО ё диабети қандро ошкор месозад, онҳоро назди табибони тахассусӣ мефиристем. Бо муайян кардани нишонаҳои аввали беморӣ ва табобати саривақтӣ шахс аз дард халос ё ҳеҷ набошад, саломатияш беҳтар мешавад.
Табибон вақте дар аниқ муайян кардани намуди маризӣ ва ангезаҳои он дармемонанд, ташхисҳои махсус, аз ҷумла МРТ, УЗИ, таҷзияи хуну дигар биомаводро мефармоянду табиби таҳлилгар низ ёвару мушкилкушояшон мегардад.
Бино ба ақидаи кормандони шуъбаи таҳлилгоҳ Ҳусноро Тағоева алъон ба чунин унвони ғайрирасмӣ сазовор гаштааст. Мусоҳибам муътақид аст, ки табиби таҳлилгари имрӯза бояд технологияҳои навини соҳаашро омӯхта, дуруст истифода бурда тавонад, зеро танҳо бо найчаҳо (пробирка) ва заррасанҷҳо кор буд намешавад ва ҳоло ташхису таҷзияи мураккаби компютерӣ авлавияту афзалият пайдо кардаанд ва ин тақозои табиии тибби муосир аст.
— Аз ин хотир, барои табиби таҳлилгар натанҳо дониши хуби назариявӣ ва таҷрибаи корӣ, ҳамчунин саводу маҳорати техникӣ ҳатмист. Пайванди ин се рукн бо замми меҳри касб ва масъулиятшиносӣ ӯро муваффақ месозад, — изҳори назар мекунад Ҳусноро.
ХУЛОСАИ ВОҚЕӢ. Ва аз ҷониби худ дар фарҷоми сухан мегӯям, ки комёбии Ҳусноро Тағоева аз ҳамин рукнҳо таркиб ёфтаасту барояш ман низ тавфиқ мехоҳам.
Қутбия, “Даво”
